[SF] Secret

posted on 13 Jul 2012 22:42 by t-be-pikajun

Title : Secret

The series : โย กิน โจ๊ก … โจ๊ก ลวก ปาก

Fandom : Beast [Junhyung X Yoseob]

                Author : T.Be PiKaJuN

                Rating : PG-13

 

                Note : นับวันฟิคเราเริ่ม สั้นลง สั้นลง ๆ ๆ  (:

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

จุนฮยองเดินขึ้นบันได้มาที่ชั้นสี่ … ชั้นที่ตัวเองและใครอีกคนอยู่ สายตามองไปที่หน้าประตูหมายเลข 90 ห้องที่ข้างนึงติดกับกำแพงและอีกข้างนึงติดกับห้องเขา … โยซอบจะกลับมารึยังนะ จุนฮยองเดินเลยห้องเลข 90 ไปที่ห้อง 89 … ห้องของตัวเอง

 

จุนฮยองวางกระเป๋าและของอีกนิดหน่อยไว้ตรงโต๊ะเขียนหนังสือ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์คนที่อยู่ห้องข้างๆ … โทรไปหาตอนนี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง … รอสายสักพักอีกฝ่ายก็กดรับ

 

“ฮัลโหล อยู่ไหน ?”

 

(อยู่หอเนี่ย แกกลับมายัง ?)

 

“อ้าว … เดี๋ยวไปหานะ”

 

(อืมมมมม)

 

พอกดวางสายร่างสูงของจุนฮยองก็ลุกขึ้นเดิน … ปลายทางก็คือห้องข้างๆของตัวเอง

 

.

.

.

.

.

 

สักพักห้องของโยซอบก็ถูกเปิดอีกครั้งโดยฝีมือของจุนฮยอง ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องก็ต้องแปลกใจหน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จุนฮยองเดินตรงไปนั่งบนเตียงของโยซอบ … ก็โยซอบกำลังเก็บเสื้อผ้าจะไม่ให้แปลกใจได้ไง พรุ่งนี้ก็ใช่ว่าจะหยุดสักหน่อย แล้วไปไหน ไปทำไมมมมมมมมมมม

 

“อ่อ ฉันจะไม่อยู่สักสองวันนะ”โยซอบที่เก็บเสื้อผ้าและชุดนักศึกษาใส่กระเป๋าเสร็จก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ

 

“ไปไหนอ่า”

 

“อยู่หอกับเพื่อนที่ตึกสี่ จะไปติวแล้วก็ทำรายงานด้วย”โยซอบเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับแปรงสีฟันและก้มลงไปเก็บมันไว้ที่ข้างกระเป๋าเสื้อผ้า

 

“เห้ย ไม่ไปไม่ได้หรอ”ก็เวลาปกติจุนฮยองไม่เคยอยู่ห่างจากโยซอบสักนิด แล้วนี่อะไร จะไปตั้งสองวัน สองวันก็สี่สิบแปดชั่วโมง สองวันก็สองพันแปดร้อยแปดสิบนาที โหยยยยย ไม่ให้ปายยยยยยยยยยยย

 

“ไม่ได้ๆ  แกพูดยังก็ฉันจะไปสักสองเดือนแหน่ะ ฉันไปแค่สองวันเองนะ แค่สองวัน อีกอย่างเพื่อนฉันอยู่ที่ตึกสี่นี่เอง ใกล้ ๆ เองน่า”

 

“โหยยยย แต่ก็ไม่เจอหน้ากันอ่ะดิ แกต้องหมกตัวอยู่กับเพื่อนแน่ ๆ ไม่เอาอ่ะ ๆ ๆ”

 

“โว๊ะ คุยกันก็ได้ เอางี้แกอยากโทรหาฉันเมื่อไหร่โทรได้เลยไม่ว่าจะดึกขนาดไหน เค๊ ?”

 

“แกชอบปิดโทรศัพท์เวลาติวหนังสือแล้วก็ลืมเปิดอยู่บ่อยๆ”จุนฮยองพูดตอบกลับทันควัน ก็จริงโยซอบชอบปิดโทรศัพท์แล้วลืมเปิด อย่างงี้จะให้จุนฮยองโทรไปดึกขนาดไหนโยซอบก็คงได้ยินและลุกขึ้นมารับหรอกกกกกกกกก

 

“’งั้นตอนเลิกเรียนฉันจะมาหาแกก่อนแล้วค่อยไปหาเพื่อน”

 

“แล้วบอกพี่ซึงฮยอนยังเนี่ย ?”จุนฮยองเปลี่ยนเรื่องคุย ยิ่งคุยยิ่งหดหู่ ง่า จุนฮยองไม่อยากให้โยซอบไปเลยอ่ะ

 

“ยัง ถ้าบอกมีหวังไม่ได้ไปแน่ๆอ่ะ”โยซอบเบ้ปากนิดๆกับประโยคที่พึ่งหลุดออกจากปากของตัวเอง

 

“……………”

 

“ฉันไม่อยู่แกก็อย่าไปมีกิ๊กที่ไหนล่ะ”โยซอบยิ้มให้จุนฮยองพร้อมกับเอามือลูบหัว … จุนฮยองชอบที่โยซอบทำแบบนี้นะ แต่ตอนนี้ไม่อยากให้ทำอ่ะ ง่า ก็ทำแบบนี้ยิ่งไม่อยากให้ไปนะ

 

“อืม อยู่ที่นู้นก็อย่านอนดึกมากนะ อูฮยอนก็อยู่ด้วยใช่ไหม ?”

 

“อืม อยู่ ๆ ๆ ไปล่ะ บาย ๆ ๆ”

 

โยซอบวิ่งถือกระเป๋าออกจากห้องไปแล้วคงไม่อยากให้จุนฮยองตามไปน่ะสินะ …

 

.

.

.

.

.

 

ตอนนี้โยซอบกำลังติวหนังสืออยู่กับเพื่อน แต่ถ้าถามว่าติวเรื่องอะไรถึงตอนไหนแล้ว โยซอบก็คงตอบไม่ได้หรอก … ร่างเล็กเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองสี่ทุ่มกว่าๆแล้วหรอเนี่ย ตอนนี้จุนฮยองจะนอนยังนะ

 

“โย ๆ โยซอบ !!”และเมื่อโยซอบหันไปตามเสียงก็พบว่าเป็นอูฮยอนที่เรียกเขาเมื่อกี้

 

“มะ … มีอะไรหรอ ?”

 

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์ล่ะ ?”

 

“อ่อ รับๆ  แหะๆ”จะให้โยซอบบอกได้ไงว่าไม่ได้ยินเลยไม่ได้รับ

 

โยซอบกดรับสายโดยที่ยังไม่ได้ดูชื่อคนที่โทรมาเลยด้วยซ้ำ แต่ถือจะไม่ได้ดูชื่อคนที่โทรมา พอได้ยินเสียงพูด … โยซอบก็รู้ได้ทันที

 

(โย อยู่ไหน ?)เสียงทุ้มที่คุ้นเคยมานาน นาน นานมาก และเจ้าของเสียงนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน … ชเว ซึงฮยอน ง่า ให้ตายสิ !! โยซอบอยากตายยยยยยยยย

 

“กะ ก็ …”ก็หอเพื่อน ตอบในใจไปก่อนเพราะหาคำแก้ตัวไม่ทัน จะให้บอกได้ไงว่าอยู่ที่หอเพื่อน ช้ะ ! พี่เขาต้องบอกให้กลับแน่ ๆ ๆ ๆ

 

(หอเพื่อน ?)งือออออออออ พี่เขามันรู้ได้ไงว่ะ

 

“อืม มาติวหนังสือแล้วก็ทำรายงาน”

 

(แล้วก็กะจะมานอนเลยว่างั้น ?)ฮือออออ โยซอบอยากร้องไห้ ทำไมพี่เขามันรู้ลึกรู้จริงขนาดนี้ว้าาาาาาา

 

“ก็จะได้ไม่ต้องไปๆมาๆไง”

 

(ทำไมเราไม่บอกพี่เลย ?)ก็ถ้าบอกแล้วพี่จะให้มาป่ะล่ะ ? โยซอบอยากจะพูดประโยคที่คิดไว้ในใจจริงๆนะ แต่เพื่อความสงบโยซอบจะยอมไม่พูดมันออกไปก็ได้

 

“ขอโทษฮะ”

 

.

.

.

.

.

 

ตอนนี้จุนฮยองกำลังนอนอยู่บนเตียง … ของโยซอบ ก็เขานอนไม่หลับ ใจจริงอยากโทรไปหาคนตัวเล็กมาก แต่กลัวว่าจะรบกวน เลยได้แต่มานอนในห้องของโยซอบแทน ตอนนี้ในห้องมืดมากเพราะมีเพียงแสงไฟเล็กๆจากโครมไฟข้างเตียงเท่านั้นที่เปิดอยู่

 

จุนฮยองมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้งตอนนี้ก็ห้าทุ่มนิดๆไม่รู้ว่าเจ้าของห้องจะหลับไปรึยังนะ สักพักจุนฮยองก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง … เห้ย โจรหรอ บ้า ๆ ผีหลอกแน่เลยยยยยยยย แต่คงไม่ใช่เพราะตอนนี้ไฟทั้งห้องได้ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง และเผยให้เห็นคนตัวเล็ก น่ารัก ๆๆ กำลังทำหน้าบูดบึ้งอยู่

 

“เห้ย โยซอบมาได้ไง ?”… ดีใจจังเลย ประโยคหลังแค่คิดในใจก็พอ เพราะดูหน้าโยซอบตอนนี้ท่าจะอารมณ์เสียอยู่พอควรเลยแหล่ะ

 

“พี่ซึงให้กลับมาอ่ะดิ โว๊ะ ไอ้คนไม่มีเหตุผล ไอ้พี่บ้า !! ”โยซอบโวยวายพลางเดินมานั่งขัดสมาธิบนเตียงของตัวเอง หน้าตาดูเหมือนเด็กที่งอแงเพราะถูกขัดใจ

 

“พี่ซึงฮยอนรู้แล้วหรอ ?”

 

“ก็ซึงริเด็กแพนด้านั่นบอกว่าเห็นฉันเดินเข้าหอตึกสี่ที่เด็กนั่นคุมอยู่และก็ยังไม่ได้ลงมาจนดึกดื่น เด็กแพนด้าเลยบอกพี่ยองเบ พี่ยองเบก็บอกพี่ซึง โว๊ะ  ๆ ๆ”ก็โยซอบจะไปรู้ได้ไงเล่าว่าเด็กซึงริจะเป็นคนดีได้คุมหอตึกสี่ ช้ะๆ ๆ มันผิดที่เด็กแพนด้านั่นคนเดียวอ่ะ !!

 

“เอาน่า พี่เขาคงเป็นห่วงน่ะ”

 

“เป็นห่วงกับลิงอ่ะดิ !! โหยยย ฉันโตแล้วนะดูแลตัวเองได้ ฉันไม่ใช่เด็กสาวใจแตกไปอยู่กินกับผู้ชายสักหน่อย แล้วก็นะ ฉันเป็นผู้ชาย ไม่ถูกฉุดหรอก ไอ้พี่นั่นมันบ้า บ้า ๆ ๆ ๆ บ้าที่สุดอ่ะ !!”โยซอบหายใจเข้าแรงๆเพราะพูดยาวเกินไปจนหายใจไม่ทัน

 

“ฉันก็เป็นห่วงแกนะ ถึงฉันจะรู้ว่าแกโตแล้วและก็ไม่ใช่ผู้หญิง แต่แกก็รู้หนิว่าแกน่ารักจะตาย พี่ซึงฮยอนจะห่วงก็ไม่แปลกหรอก”

 

“แต่แกก็ให้ฉันค้างที่นั่นได้หนิ !”โยซอบตอบกลับทันควัน

 

“ฉันไม่ได้ห้ามแก เพราะ ถึงห้ามยังไงแกก็จะไปให้ได้ใช่ไหมล่ะ แกอ่ะทำตามแต่ที่พี่ซึงฮยอนสั่งเท่านั้นแหล่ะ”

 

“โหยยยย เออ ๆ ๆ เข้าใจ ๆ ไม่ต้องมาทำหน้าเศร้าเลย”โยซอบว่าพรางลูบหัวจุนฮยองไปด้วย

 

“ป่าวซะหน่อย คิดถึงจัง กอดหน่อยดิ”

 

“……….”โยซอบแค่อ้าแขนออกเท่านั้น จุนฮยองก็เข้ามากอดทันที

 

“……….”กลิ่นหอมๆเฉพาะตัวของโยซอบ … จุนฮยองคิดถึงชะมัด

 

 

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

Talk : เรายังคงเอกลักษณ์ความเป็นฟิคของเราไว้ค่ะ คือ ไร้สาระ นั่นเอง แหะ ๆ แต่งไปแต่งมา มาดูอีกที โอวววววววววว นี่ตอนที่ 20 แล้วววววววว 5555 แต่งเพลินเลยอ่ะ