[SF] Friend

posted on 26 May 2012 00:23 by t-be-pikajun

 

 

 

 

 

 

 

Title : Friend

The series : โย กิน โจ๊ก … โจ๊ก ลวก ปาก

Fandom : Beast [Junhyung X Yoseob]

                Author : T.Be PiKaJuN

                Rating : PG-13

 

                Note : จะบอกว่าตอนนี้มีสาระ ได้ไหมอ่ะ ?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

 

ตอนนี้ยงจุนฮยองอยู่ในโรงพยาบาลด้วยสีหน้าและท่าทางที่ร้อนรน จะไม่ให้เป็นแบบนี่ได้ไงล่ะ …

 

.

.

.

.

.

 

ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

 

จุนฮยองเดินเข้าหอของตัวเองด้วยท่าทางสบายอารมณ์ที่จะได้กลับมาพักผ่อนและมาหาโยซอบที่ตอนนี้คงจะอยู่ในห้องแล้ว แต่ก่อนจะได้ก้าวขึ้นบันไดก็มีเสียงเรียกขัดไว้ซะก่อน

 

“พี่จุนฮยอง พี่โยฝากบอกว่าตอนนี้อยู่โรงบาลนะ”ดงโฮเด็กรุ่นน้องที่นิสัยดีจัดจนทำให้ต้องมาคุมหอแห่งนี้เอ่ยขึ้น เหอะๆ และนี่คือเหตุผลที่ทำให้เด็กในมหาลัยส่วนใหญ่ชอบทำตัวมิงามๆบังหน้า แน่นอนหนึ่งในนั้นก็มีจุนฮยองด้วย

 

“โยเป็นไรได้บอกไว้รึเปล่า ?”คนที่ถูกเรียกไว้หน้าเครียด ... หรือว่าโยซอบจะไข้กลับ ก็ไม่นี่หว่า

 

“เปล่าฮะ”

 

“อยู่โรงบาลไหน ?”

 

“อ่อ ... อยู่ที่ xxx ฮะ แล้วพี่จุน .....”ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคคนร่างสูงก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากหอที่พึ่งเข้ามาได้ไม่เกินสิบนาทีซะแล้ว

 

จุนฮยองรีบขับรถออกมาจากหอพักและแน่นอนว่าจุดหมายปลายทางก็คือที่ๆโยซอบอยู่ ... โรงพยาบาล ...

 

.

.

.

.

.

 

จุนฮยองที่เข้ามาในตึกของโรงพยาบาลได้สักพักแล้วเดินตรงไปยังฝ่ายประชาสัมพันธ์แต่ก่อนที่จะถึงก็มีมือของใครบางคนมาดึงที่แขนของร่างสูงไว้ ... ใครว่ะแม่งคนกำลังรีบๆอยู่

 

ร่างสูงของจุนฮยองหันไปมองข้างหลังอย่างหาเรื่องแต่พอเห็นหน้าคนที่ดึงแขนตัวเองไว้เท่านั้นแหล่ะ ... หน้าบานเป็นจานเชิงเลย ... 

 

โยซอบที่พึ่งได้ข่าวจากดงโฮว่าจุนฮยองน่าจะมาที่โรงบาลก็รีบลงมาดูกลัวว่าจะไปกระโดดกัดคอ(?)นางพยาบาลสาวๆเข้าให้และพอลงมาก็เห็นว่าจุนฮยองกำลังเดินไปที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์พอดี ช้ะๆ  เข้าโรงบาลมาก็หาสาวเลยนะ

 

“ซอบเป็นไรทำไมต้องเข้าโรงบาลอ่ะ ?”จุนฮยองกวาดสายตาไปทั่วร่างเล็กจับหันซ้ายหันขวาหน้าหลัง พอเห็นว่าไม่ได้มีบาดแผลหรืออะไรก็ยอมปล่อย

 

“ฉันไม่เป็นไรเว้ย ช้ะๆ  นี่แกมาโรงบาลไมหาสาวพยาบาลไง๊ ?”

 

“เปล่าซะหน่อย หวงเค้าอ่อตะเอง”โยซอบเบ้ปาก ใครหวงมันกานนนนนน ไม่มีหร๊อก จุนฮยองก็แค่ หล่อโคตด รวยด้วย แถมเป็นคนคอยตามใจ เอาใจใส่ ดูแลดี แค่นี้เอ๊งงงงงง“ล้อเล่นน่า”

 

“แล้วมาโรงบาลทำไม ?”

 

“ก็ดงโฮบอกว่าซอบมาโรงบาลเลยมาหา นึกว่าจะเป็นไร แล้วตกลงมาโรงบาลทำไม”

 

“มาจีบสาวพยาบาลสวยๆ เค๊ ?”โยซอบตอบพร้อมหยักคิ้วให้จุนฮยอง ถึงโยซอบจะมีแฟนเป็นจุนฮยองซึ่งเป็นผู้ชายแต่ไม่ใช่ว่าโยซอบจะไม่ชอบผู้หญิงซะหน่อยนี่น่า

 

“ห๊า !”โยซอบว่าหลอกจุนฮยองง่ายกว่าปอกกล้วยให้พี่ซึงฮยอนกินอีกอ่ะ !! ฮ่า ๆ“ไม่จริงอ่ะ !”จุนฮยองส่ายหัวทำท่าทางไม่เชื่อสุดขีด

 

“เออ ไม่จริงเว้ย ๆ ที่จริง … ฉันมาจีบคุณหมอต่างหาก” ประโยคหลังเจ้าตัวพยายามทำหน้าเพ้อฝันไปกับคำพูดของตัวเอง สองมือบางประสานกันไว้ที่บริเวณอกยิ้มเล็กยิ้มน้อยพร้อมทำท่าทางเขินอายกับตัวเองจนคนฟังตาโตตกใจกับปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น … กะ ก็ โยซอบไม่เคยทำท่าทางแบบนี้กับเขาอ่ะ ไอ้หมอนั่นมันเป็นใครว่ะ !!

 

“เห้ย !! ไม่ได้นะ อันไอ่ออมอะ โอออบอ่อยอิ โอออบ ๆ ๆ” (เห้ย !! ไม่ได้นะ ฉันไม่ยอมนะ โยซอบปล่อยสิ โยซอบ ๆ ๆ)เสียงพูดที่ดังราวกับตะโกนของจุนฮยองทำให้โยซอบต้องรีบเอามือของตัวเองตะครุบปากคนพูดเอาไว้และพยายามลากให้จุนฮยองเดินตามออกมาจากบริเวณเมื่อครู่

 

.

.

.

.

.

 

โยซอบพาจุนฮยองออกมายังข้างๆตึกโรงพยาบาล … ออกมาข้างนอกโยซอบก็พึ่งเห็นว่าตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงหน่อย ๆ แล้ว โยซอบหยุดเดินแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือของตัวเองออกจากปากของจุนฮยองอยู่ดี

 

“ฟังนะจุนฮยอง ฉันมาเยื่ยมเพื่อนโว้ย เค๊ !?”โยซอบพูดเสียงดัง ไม่ได้อยากจะตะโกนใส่หน้าจุนฮยองแต่อย่างใด ก็ไอ้บ้าจุนฮยองมันทำท่าไม่ยอมฟังลูกเดียวจะให้เขาทำไงได้ล่ะ และเหมือนจะได้ผลเมื่อจุนฮยองค่อยๆหยุดขัดขืน

 

“………………..”

 

“เข้าใจแล้วใช่ไหมเนี่ย ?”โยซอบถามอีกรอบเพื่อความแน่นอน จุนฮยองเห็นทำท่าเข้าใจแบบนี้แต่จริงๆแล้วอาจจะทำไปเพื่อให้เขาปล่อยจากการปิดปากก็ได้หนิ

 

“……………….”จุนฮยองพยักหน้า เมื่อเห็นแบบนั้นโยซอบจึงค่อยๆนำมือตัวเองออกจากปากของจุนฮยองช้าๆ

 

“เฮ้อออออ ทีหลังอย่าโวยวายในโรงบาลแบบนั้นอีกนะ ไม่งั้นฉันจะไม่แค่เอามือปิดปากแกแน่”

 

“โยจะเอา ปากปิดปาก แทนใช่ปะ ?”

 

“ชาติหน้าเถอะไอ้บ้า”โยซอบทำหน้าเหนื่อย ๆ กับคำพูดของจุนฮยอง ซึ่งนั้นก็ทำให้จุนฮยองหัวเราะออกมาน้อยๆ

 

“ล้อเล่นน่า ๆ”

 

“เฮ้อ เริ่มมืดแล้วนะ แกกลับไปเหอะ วันนี้ฉันกะจะนอนเฝ้าเพื่อนอ่ะ”โยซอบพูดสีหน้าดูเศร้าๆไม่เหมือนกับตอนที่พูดเล่นกับเขาเมื่อกี้เลย … แต่ แต่ แต่ โยซอบจะนอนเฝ้าเพื่อน เพื่อนคนไหน ใคร ๆ ๆ

 

“ใครอ่ะ ?”

 

“อูฮยอน”อ่อ นายนั่นเองหรอ จุนฮยองรู้ว่าโยซอบมีเพื่อนอยู่ไม่กี่คนไม่ใช่เพราะโยซอบนิสัยไม่ดีหรืออะไรหรอกนะ แต่ว่าโยซอบชอบอยู่เงียบๆเลยไม่ค่อยมีคนกล้าเข้าไปทักหรือทำความรู้จักสักเท่าไหร่ แล้วคนที่สนิทๆก็เห็นจะมี อูฮยอน นี่แหล่ะนะ

 

“แล้วนายนั่นเป็นไร ?”

 

“หะ หัว … ฟาด พื้น”คำพูดที่ตระกุกตระกักทำให้จุนฮยองก้มลงไปมองหน้าโยซอบที่ก้มลงมองพื้นไปตั้งแต่ตอบคำถามแรก

 

ถึงท้องฟ้าจะมืดลงแค่ไหนแต่แสงไฟก็ทำให้จุนฮยองเห็นอยู่ดี … น้ำใสๆที่เอ่ออยู่ในตาของคนตัวเล็กกับแววตาที่สื่อความเศร้าอย่างปิดไม่มิด … โยซอบร้องไห้

 

“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ๆ ๆ”จุนฮยองดึงร่างบางของโยซอบเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด กระซิบคำปลอบโยนข้างหูเล็กซ้ำๆประโยคเดิมอยู่อย่างนั้น … ถึงจุนฮยองจะไม่รู้ว่าโยซอบร้องเพราะอะไร แต่ก็คงเป็นเรื่องที่ร่างเล็กตรงหน้าเขาเสียใจน่าดู

 

“จะ จุน … ฮึก … อู อูฮยอนเขา … ช่วยฉัน … ฮือออ”โยซอบกอดตอบจุนฮยองแน่นซุกหน้าลงกับอกกว้างของร่างสูงและร้องไห้โฮออกมาพรางพูดระบายไปด้วย

 

“ใจเย็นนะ ไม่ร้อง ๆ”

 

“ฮึก …ขะ เขาเป็น … แบบนี้ … ฮึก … พะ เพราะฉัน … ฮือออออ”

 

“รู้แล้ว ๆ ใจเย็น หยุดร้องไห้ก่อนนะ”

 

.

.

.

.

.

 

เป็นเวลานานพอควรกว่าร่างเล็กจะหยุดร้องไห้ได้ ตอนนี้โยซอบนั่งอยู่ที่เก้าอี้ม้าหินในสวนของโรงพยาบาลและจุนฮยองก็นั่งข้างๆร่างเล็กอยู่อย่างนั้น ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากของทั้งคู่… จุนฮยองรู้ว่าถ้าโยซอบอยากพูดเมื่อไรเขาจะพูดเอง ไม่ต้องถาม หรืออะไรทั้งนั้น

 

“ฉัน … ผิดไหม ?”โยซอบเอ่ยออกมาเสียงเบาราวกับกระซิบแต่ถึงจะเบาแค่ไหนจุนฮยองก็ได้ยินอยู่ดีนั่นแหล่ะนะ

 

“เรื่อง อูฮยอน ?”

 

“เขาช่วยฉันไม่ให้ต้องเจ็บตัวจากการตกบันได … โดยการเอาตัวเองไปรับฉันไว้”

 

โยซอบเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนเที่ยง พวกเขากำลังเดินลงมาจากชั้นสี่เพื่อมากินข้าว … ตอนพักกลางวันแบบนี้ไม่ค่อยมีคนมากในตึกเรียน พวกเขาเดินคุยกันเล่นกัน แต่แล้วโยซอบก็เหมือนจะก้าวพลาดเขาเหมือนกำลังตกจากที่สูง โยซอบหลับตาลงไม่กล้ามองสิ่งที่อยู่ข้างหน้า แต่ก็รู้สึกว่ามีมือมาจับเอาไว้ที่แขน … จากนั้น พอเขาลืมตาขึ้นมาอีกที

 

“……….”จุนฮยองเงียบรอโยซอบพูดต่อ

 

“ฉันนอนอยู่บนร่างของอูฮยอน … ที่หัวกระแทกพื้นเลือดออกแล้วก็สลบไป ส่วนฉัน … ไม่เป็นอะไรเลย”โยซอบเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีเข้ม ซึ่งจุนฮยองก็ทำแบบเดียวกันด้วย

 

“ไม่”จุนฮยองพูดออกมาสั้นๆหลังจากเงียบไปสักพัก นั่นทำให้โยซอบหันหน้ามามองร่างสูงที่ค่อยๆหันมามองหน้าของเขาเช่นกัน จุนฮยองยิ้มน้อยๆให้โยซอบ ก่อนจะพูดต่อ“โยไม่ผิดหรอก อูฮยอนเขาเต็มใจที่จะช่วยโยนะ”

 

“หรอ ? แต่ว่าฉันทำให้เขาเป็นแบบนี้นะ”โยซอบถามซ้ำเหมือนเด็กๆที่ต้องการความมั่นใจในคำตอบ

 

“ไม่ผิดจริงๆ ใครว่าโยทำให้อูฮยอนเป็นแบบนั้นล่ะ อูฮยอนเขาเต็มใจที่จะให้เป็นแบบนั้นต่างหากนะ ไม่งั้นเขาไม่ช่วยโยหรอก เขาช่วยเพราะอยากให้โยปลอดภัยนะรู้ไหม ?”จุนฮยองอธิบายให้โยซอบฟังช้าๆชัดๆ

 

“………….”

 

“ขึ้นไปหาอูฮยอนกันเถอะ บางทีเขาอาจจะรอเจอโยอยู่ก็ได้นะ”

 

.

.

.

.

.

 

และเมื่อทั้งจุนฮยองกับโยซอบมาถึงห้องพักของอูฮยอนก็พบว่าในห้องไม่ได้มีเพียงอูฮยอนคนเดียวแต่กลับมีร่างของหญิงและชายสูงอายุอยู่ด้วยและถ้าไม่ผิดนั้นก็คือ พ่อ แม่ ของอูฮยอนนั้นเอง

 

“คือ … พ่อกับแม่ฮะ … ผมขอโทษนะฮะ”โยซอบกล่าวขอโทษกับพ่อและแม่ของอูฮยอนที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างๆเตียงของอูฮยอนที่หลับอยู่

 

“มันเกิดอะไรขึ้น ?”แม่ของอูฮยอนพูด ใบหน้าของหญิงมีอายุคนนั้นกำลังร้องไห้

 

“คือ ผม ๆ …”โยซอบอึกอักพูดไม่ออกรู้สึกเหมือนมีอะไรมาติดอยู่บริเวณคอ น้ำใสๆก็เอ่อออกมาอีกครั้ง

 

“คือ อูฮยอนเขาเอาตัวมารับแทนโยซอบที่กำลังตกบันไดฮะ เขาเลยหัวกระแทกพื้น”จุนฮยองตอบแทน มือหนาก็จับมือของโยซอบและบีบเบาๆ

 

“แล้วโยซอบนั่นเป็นใคร ?”กลับเป็นพ่อของอูฮยอนแทนที่ถามคำถามนี้เพราะตอนนี้แม่ของอูฮยอนร้องไห้โฮออกมาแล้ว

 

“ผมเองฮะ ผมเป็นเพื่อนอูฮยอน ผมขอโทษจริงๆนะฮะ”โยซอบตอบ

 

“เราเองหรอ … เฮ้อออ แล้วเราเป็นไรมากไหม ?”พ่อของอูฮยอนทำท่าครุ่นคิดก่อนจะระบายลมหายใจออกมาแรงๆและถามคำถามที่ทำให้โยซอบแปลกใจ

 

“ผมไม่เป็นไรฮะ … ทำไมละฮะ ทำไมถึง ?”โยซอบเงยหน้าขึ้นมาถาม

 

“พ่อ แม่ ย่อมเข้าใจลูกอยู่แล้วล่ะ”แม่ของอูฮยอนหันมายิ้มให้โยซอบบางๆอย่างเข้าใจ เข้าใจ เข้าใจอะไรอ่ะ ? … โยซอบยังไม่เข้าใจเลยนะ ตอนแรกโยซอบก็นึกว่าจะโดนดุด่าแรงๆจนทนไม่ไหวซะแล้วนะเนี่ย เฮ้ออออออ ค่อยโล่งหน่อย

 

“…………..”

 

“อ่อ เดี๋ยวพ่อกับแม่จะต้องไปทำธุระนิดหน่อยน่ะ ฝากอูฮยอนไว้ด้วยนะ”

 

“คือ ผมนอนค้างที่นี่ได้ไหมฮะ ?”โยซอบถาม

 

“เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพวกเราก็กลับมา ไปธุระนิดหน่อยเอง”แม่อูฮยอนยิ้มให้เบาๆ“แม่รู้ว่าเราคงจะรู้สึกผิดใช่ไหมล่ะ … แต่มันไม่ใช่ความผิดของเราหรอกนะ อย่าคิดมาก แม่เข้าใจทั้งอูฮยอนแล้วก็เรานะ”

 

“งั้นพวกเราจะลูแลอูฮยอนเองฮะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะฮะ”จุนฮยองเป็นคนพูดต่อหลังจากสังเกตเห็นใบหน้าที่กำลังจะร้องไห้โฮออกมาอีกรอบของโยซอบ

 

“ฝากด้วยนะ”แม่และพ่อของอูฮยอนเดินออกไปจากห้องเพียงแปปเดียวคนที่ทำท่าจะร้องไห้ก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง … ใครว่าโยซอบเข้มแข็ง บางทีสิ่งที่เห็นกับสิ่งที่เป็นก็ต่างกันนะ

 

.

.

.

.

.

 

หลังจากโยซอบร้องไห้โฮออกมามากจนเหนื่อยก็เผลอหลับไปบนโซฟาของทางโรงพยาบาล จุนฮยองได้แต่อมยิ้ม … ไหนใครตอนแรกบอกจะมาเฝ้าทั้งคืน แค่นี้ก็หลับแล้ว มือหนาเอื้อมไปปัดผมที่ตกลงมาบังหน้าหวาน … จุนฮยองไม่ได้เข้าข้างแฟนตัวเองนะ โยซอบน่ะ น่ารักจริงๆ ใครๆก็รักก็ชอบ แต่เขาก็ไม่อยากให้มารักมาชอบหรอกนะ โห ใครจะชอบให้ใครมายุ่งกับแฟนตัวเองอ่ะ จริงไหม ?

 

“จะ จุน จุนฮยองหรอ ?”เสียงที่แหบพร่าและเบาแต่ก็ได้ยินของอูฮยอน ทำให้จุนฮยองที่กำลังมองหน้าโยซอบอย่างเพลินๆหันมาสนใจคนที่นอนมีผ้าพันหัวบนเตียง

 

“อื้ม น้ำไหม ?”จุนฮยองพูดถามแต่มือก็เทน้ำลงแก้วไปเรียบร้อยแล้ว

 

“ก็ดี”อูฮยอนรับน้ำที่ยื้นมาตรงหน้าก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่งและดื่มน้ำในแก้ว

 

“ถ้าหาโยซอบก็ … หลับอยู่”จุนฮยองที่เห็นสายตาของอูฮยอนเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ก็พูดขึ้นมา พร้อมกับเบี่ยงตัวเองให้อูฮยอนเห็นคนที่นั่งหลับอยู่บนโซฟา

 

“…….”อูฮยอนพยักหน้าน้อยๆ เอาแก้วน้ำที่ดื่มหมดแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง

 

“ยังไงก็ … ขอบคุณ”

 

“เรื่อง ? โยซอบน่ะหรอ ?”

 

“อืม”จุนฮยองหันหน้าไปมองคนหลับ

 

“ถ้าเป็นนาย … นายก็คงไม่อยากให้คนที่ตัวเองรักเป็นอะไรใช่ไหมล่ะ”หันขวับมาทันที … เมื่อกี้เขาได้ยินว่าอะไรนะ ‘คนที่ตัวเองรัก’ หมายความว่าไง อูฮยอนรักโยซอบหรอ ? แต่โยเป็นแฟนเขานะ ไม่อ่าวววววว ไม่ให้รักเว้ย !!

 

“…….”ไม่มีความพูดใดๆออกมาจากปาก มีแต่รังสีแปลกๆที่อูฮยอนสัมผัสได้ออกมาจากตัวเท่านั้น

 

“เห้ย ! ฉันหมายถึงในฐานะ เพื่อนรัก เพื่อนสนิท ต่างหากเว้ย !!”อูฮยอนพูดออกมาเสียงดัง

 

“อูฮยอนเป็นไงบ้าง !?”คงเพราะเสียงที่ดังของอูฮยอนจึงทำให้โยซอบตื่นขึ้นมาและพอโยซอบเห็นเพื่อนตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเตียงร่างเล็กก