[SF] Belief

posted on 17 Jun 2012 20:52 by t-be-pikajun

 

 

 

 

 

 

 

Title : Belief

The series : โย กิน โจ๊ก … โจ๊ก ลวก ปาก

Fandom : Beast [Junhyung X Yoseob]

                Author : T.Be PiKaJuN

                Rating : PG-13

 

                Note : ไร้สาระกันต่อนะค่ะทุกคนนนนนนนนนน ~

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

 

โยซอบเอื้อมมือไปที่โต๊ะข้างเตียง มือบางควานหาสิ่งที่ส่งเสียงดังรบกวนการนอนของตัวเอง พอเจอก็อยากจะปาทิ้งไปไกลๆ แต่ไม่ได้ๆโยซอบเบื่อที่ต้องไปซื้อใหม่ พยายามลืมตาขึ้นมองหน้าจอโทรศัพท์ … ชเว ซึงฮยอน เจอชื่อนี้ … ตาแทบสว่างเลย

 

“ฮาโหลลลลลลลลลลลลลลลล”กรอกเสียงที่ยาวยืดใส่โทรศัพท์เผื่อคนที่โทรมาจะได้รู้ว่าตอนนี้โยซอบ ง่วงนอน โว้ยยยยยยย

 

(นอนอยู่หรอ ?)อยากจะตอบกลับไปเหลือเกินว่า … ก็เออสิ แต่ก็ไม่ได้ ๆ ๆ ๆ ตอบงั้นได้โดนพี่ร่ายยาวแน่ๆโทษฐานที่พูดไม่เพราะ

 

“อืมมมมมม”นี่แหล่ะคำพูดเพราะๆ … สำหรับโยซอบ

 

(รบกวนรึเปล่า ?)

 

“ไม่หรอกกกกกกกก”ตอบแบบนี้ทั้งที่ในใจตะโกนออกไปเป็นคำว่า … รบกวนมากกกกกกกกก

 

(เดี๋ยวพี่ไปหานะ)สงสัยคงเบลออยู่ ฟังผิดแน่ๆเลยเรา

 

“อะ อะไรนะ ?”

 

(เดี๋ยวไปหา เข้าใจ๊ ?)ม่ายยยยยยยยยยยย โยซอบไม่เข้าใจ แต่ทำไงได้อ่ะ

 

“ตอนไหน ?”ถามออกไป เผื่อว่าโยซอบจะได้มีเวลาทำใจ เอิ่ม หมายถึง อาบน้ำ ล้างหน้า แปรฟัน แต่งตัว อะไรประมาณนั้นอ่ะนะ แหะ ๆ ๆ

 

(ก็เดี๋ยวไป เที่ยงๆล่ะกัน)

 

“อืม เอาพี่จียงมาช้ะ ?”

 

(ไปดิ แค่นี้แหล่ะ บาย ๆ น้องรัก)

 

“บาย ๆ”… พี่ร้าย แต่ก็ถือว่ายังโยซอบยังโชคดีที่มีพี่จียงอยู่ด้วย ยิ่งช่วงนี้ดูท่าพี่ชเวกับน้องยงจะเข้ากันได้ดีเกินคาดอีก อย่างน้อยก็มีพี่จียงนี่แหล่ะที่จะช่วยเขาได้ดีที่สุด

 

หลังจากตัดสายไปแล้วโยซอบก็ทำท่าจะนอนต่อ ก็นะ เมื่อวานอาจารย์สอนต่อกว่าจะเลิกก็สามสี่ทุ่มได้ กลับมาทำงานที่ค้างไว้อีกกว่าจะได้นอนก็ตีหนึ่งกว่าๆ คนตัวเล็กหันไปมองนาฬิกาบนโต๊ะข้างเตียง ง่ะ สิบโมงกว่าๆแล้ว วันนี้กะจะนอนทั้งวันซะหน่อยนะ ไอ้พี่บ้า จะมาทำไมเนี่ยยยยยยยยยยยย

 

โยซอบหลับตาลงช้า ๆ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเคลิ้ม ๆ จะหลับ แต่ แต่ โอยยยยย ใครโทรมาอีกว่ะ ! … มองชื่อของสายเรียกเข้าก็อยากจะปาโทรศัพท์ไปโดนทางพนังห้องให้แหลก หงุดหงิดอ่ะ อยากหลับก็อยากจะหลับ แต่มือก็ไปกดรับสายซะแล้ว

 

“ฮัลโหลลลล”

 

(อ่อ ตื่นยัง ?)

 

“ถามแบบนี้ แกเดินมาห้องฉันก็ได้กุญแจก็มี”

 

(พอดีออกมาหาไรกินข้างนอก จะเอาไรป่าว ?)โยซอบแปลกใจหน่อยๆ ยงจุนฮยอง ออกไปหาไรกินเนี่ยนะ โหยยย ไม่อยากเชื่ออ่ะ

 

“ไม่อ่ะ ขอบคุณ”ตอบออกไปสั้นๆ“แต่ไปหาไรกินจริงง่ะ ไม่น่าเชื่อเลย”

 

(จริงสิ … งั้นเดี๋ยวเข้าไปหานะ)

 

“อืมมมมม ไขกุญแจเข้ามาเองล่ะกันนะ”ประมานว่า ยังโยซอบไม่อยากลุกไปเปิดอะ มีไรไหม ?

 

.

.

.

.

.

 

นอนไปได้สักพักโยซอบก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเปิดประตู หันไปมองต้นเสียงก็เจอกับร่างสูงของจุนฮยอง โยซอบลุกขึ้นนั่งบนเตียงมือบางถูกยกขึ้นมาขยี้ตาน้อยๆ

 

“พึ่งตื่นหรอ ? จะเที่ยงแล้วนะ”จุนฮยองถามเจ้าของห้อง

 

“อืม เมื่อวานนอนดึกไปหน่อย”

 

“อ่อ ซื้อหนมมาฝาก”จุนฮยองยกมือที่ถือถุงพลาสติกอยู่ขึ้นมาโชว์ … ถึงโยซอบจะบอกว่าไม่ต้องซื้ออะไรมาให้ก็ยังจะซื้อสินะ แล้วจะถามทำไม

 

“ตกลงออกไปไหนมาเนี่ย ? หาไรกินจริงๆหรอ”โยซอบมองหน้าจุนฮยองอย่างจับผิด

 

“อืม จริงๆนะ เชื่อสิ”

 

“อ่อ เชื่อ ๆ ๆ แล้วนี่กี่โมงแล้วนะ ?”เมื่อจุนฮยองยืนยันให้เชื่อโยซอบก็จะเชื่อ ไม่ใช่ไว้ใจคนง่าย แต่ถ้าจุนฮยองโกหกแล้วจุนฮยองจะโกหกไปเพื่ออะไรล่ะ ? จริงไหม ?

 

“จะเที่ยงแล่ววววววว”จุนฮยองนั่งลงที่เก้าอี้ของโต๊ะเขียนหนังสือ

 

“ห่ะ … ซวยแล้วอ่ะ ไปอาบน้ำก่อนนะ แกกลับไปห้องก่อนเลยเดี๋ยวพี่ซึงคิดว่าอยู่ด้วยกัน งานเข้าอีก เบื่อฟังพี่บ่น”โยซอบร่ายยาว

 

“ซวยอะไร ?”จุนฮยองถามในขณะที่โยซอบคว้าผ้าเช็ดตัวและเข้าไปในห้องน้ำ

 

“พี่ซึงจะมาหาอ่ะดิ ยังไงก็ล็อกห้องให้ด้วยนะ”โยซอบตะโกนออกมาจากในห้องน้ำ

 

หลังจากนั้นจุนฮยองก็เดินออกไปจากห